De muur die steeds groter werd
Soms begint een project met een foto op Marktplaats.
Een paar maanden geleden zagen we prachtige zware ijzeren paneelhekken te koop staan. Echt van die hekken waar je direct verliefd op wordt. Robuust, karaktervol en precies passend bij het beeld dat ik in mijn hoofd had van Verdolaga.
Dus natuurlijk kochten we ze.
Negen stuks.
Vier meter lang.
160 kilo per stuk.
Dat leek op dat moment een uitstekend idee.
Pas later begonnen we te rekenen.
Negen hekken van vier meter betekent een muur van ongeveer 36 meter. En als je er dan een poort, penanten, bloembakken en een mooie afwerking omheen bedenkt, blijkt het ineens geen hekwerkproject meer te zijn.
Het wordt een muur.
Een hele lange muur.
En ook een behoorlijk dure muur.
Vandaag stonden we weer buiten. Met touwtjes, meetlinten, schop en een hoofd vol plannen. Op papier klopt alles. In de werkelijkheid blijkt de grond nooit helemaal recht, de afstanden net anders en elke beslissing weer gevolgen te hebben voor de volgende.
Terwijl ik naar de sleuf keek die langzaam vorm krijgt, vroeg ik me af hoeveel projecten in het leven eigenlijk zo beginnen.
Je ziet een eindbeeld.
Je wordt verliefd op een idee.
Je zegt vol overtuiging: “Dat gaan we doen.”
En pas daarna ontdek je hoeveel werk er tussen het idee en de werkelijkheid zit.
Dus de vraag is nog steeds:
Gaan we door?
Of stoppen we?
Vandaag weet ik het antwoord nog niet helemaal.
Maar één ding weet ik wel.
Als ik over een paar jaar over de oprijlaan rijd en die muur zie staan, zal ik waarschijnlijk niet denken aan de kosten.
Niet aan de uren.
Niet aan het gegraven gat.
Ik zal denken aan dit moment.
Het moment waarop het nog niet af was.
Het moment waarop we twijfelden.
En misschien zijn dat uiteindelijk wel de mooiste momenten van een droom.